กลับมาแล้ววววววค่า!!!!! ขอประทานโทษอย่างสูงที่ดองฟิคเรื่องนี้เอาไว้นานมากๆๆๆ เพราะว่าช่วงเปิดเทอมยุ่งเกี่ยวการสอบอะไรหลายอย่าง (ช่างมันเถอะค่ะ)
เอาเป็นว่ามาอ่าน 大好きから [daisukikara] III กันต่อเถอะค่ะ
อ้อ! ถ้าลืมไปแล้วก็กลับไปอ่านตอนเก่าได้นะค้ะ
แต่คิดว่าตอนนี้คงไม่ต่อจากตอนเก่าๆเท่าไหร่หรอกค่ะ เพราะว่าตอนที่สามนี้เหมือนกับเป็นบทใหม่ค่ะ!!!???
แต่ จขบ.รับประกันความน่ารักของก๊ก มากกว่าเก่าค่า~
KHR fic : 大好きから [daisukikara] III
paring : pg-15
main : 8059
<คำเตือน : เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชายนะค้ะ>
นับตั้งแต่เหตุการณ์ติวสอบของผมผ่านพ้นไป ทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนปกติราวกับว่ามันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
เราเลือกที่จะกลับมา คุย เล่น สนุกเฮฮาไปวันๆตามเดิม โดยไม่มีใครคิดที่จะทักท้วงถึงเรื่องในวันนั้น
รวมทั้ง...ความสัมพันธ์ครึ่งๆกลางๆของผมกับเขาด้วย
แน่นอนล่ะว่ามีผมคนนึงล่ะ ที่คิดจะปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้
เพราะทำแบบนั้นมันกลับรู้สึกสบายใจซะมากกว่า..................
แต่ที่ที่จริงแล้วผมก็แค่กลัว
กลัวว่าความรู้สึกที่ไม่แน่นอนนี้ ซักวันมันจะทำให้ความเป็นเพื่อนของผมกับเขาต้องพังทลายลง
แต่ว่า.............
พอมาในวันนี้ ผมชักไม่แน่ใจ..........
ว่าผมต้องการให้เราเป็นแบบนี้จริงๆเหรอ?
.................................................................................................................................................
"เฮ้ย! ไอ้บ้าเบสบอล!"
เสียงหวานที่ฟังดูคุ้นหูดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบเชียบในห้องเรียน เรียกให้คนร่างสูงหันไปมองตามต้นเสียง ก่อนที่จะต้องอมยิ้มให้กับภาพที่อยู่ตรงหน้า
ร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆเขากำลังง่วนอยู่กับการผูกโบว์สีแดงลงไปบนกล่องของขวัญอันจิ๋ว ริมฝีปากบางอ้าบ่นขมุบขมิบ ในขณะที่นัยตาสีมรกตจ้องเขม็งไปยังซากกล่องของขวัญเละๆกองพะเนิน ที่ตัวเองเป็นคนทำอย่างหงุดหงิด
ไม่อยากจะบรรยายเลยว่าภาพตรงหน้ามัน.......
.......................น่ารักขนาดไหน
"มีอะไรเหรอ โกคุเทระ?"
เขาพูดขึ้น พลางส่งรอยยิ้มหวานๆไปให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ พอดีกับที่นัยตาสีสวยมองมา ใบหน้าหวานก็รีบเสมองไปทางอื่นทันที จนเขาสังเกตเห็นรอยจางสีระเรื่อที่ขึ้นอยู่บนแก้มใสทั้งสองข้างของร่างบาง
คิดทึกทักไปเอง หรือว่า................
................โกคุเทระจะไม่สบาย?
"หยุดยิ้มบ้าๆแบบนั้น แล้วรีบมาช่วยฉันทำงานได้แล้ว!"
เสียงหวานติดโมโหตวาดขึ้นมาอีก นี่ตกลงว่าเขาทำอะไรผิดรึเปล่าเนี้ย!?
"เห๋~ พูดยังงี้ใจร้ายเกินไปรึเปล่า? นี่ฉันก็ยิ้มของฉันแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนา~"
พูดจบดูเหมือนว่าคนตัวเล็กกว่าจะเถียงไม่ออก ใบหน้าหวานที่ดูหงิกงอจึงหันไปมองค้อนใส่เขาอย่างเคียดแค้น
ให้ตายสิ......... ท่าทางแบบนั้นยิ่งทำให้ดูน่าแกล้งมากกว่าเดิมอีกนะ
"ม...ไม่รู้ล่ะ! เอาเป็นว่าแกมาช่วยฉันผูกไอ้กล่องของขวัญบ้าๆนี่เดี๋ยวนี้เลย!"
สั่งคนอื่นซะเสร็จสรรพ เจ้าตัวก็จับอะไรต่อมิอะไรมายัดใส่มือของเขาซะเต็มที่ ใบหน้าขาวหวานเชิดขึ้นอย่างรั้นๆเหมือนคนเอาแต่ใจ จนคนร่างสูงที่ยิ้มแห้งๆออกมา ต้องยอมจำนนนั่งทำงานที่คนตัวแสบยัดเยียดมาให้ ในขณะที่อีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับนั่งฮัมเพลงอย่างสบายอกสบายใจ
เฮ้! นี่ไม่คิดจะช่วยอะไรเขาหน่อยเหรอ?......................
นึกถามอีกฝ่ายอยู่ในใจ และแน่นอนว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปตามเดิม
..............ท่าทางที่เหมือนเจ้าแมวไม่เชื่องแบบนี้ยังคงมีต่อไป
จนกระทั่ง....................
ทันทีที่นัยตาสีมรกตมองเห็นร่างของผู้เข้ามาใหม่ ไอ้ท่าทางร้ายกาจแบบนั้นก็เปลี่ยนไปทันควัน
"อ๊ะ! รุ่นที่สิบยังไม่กลับอีกเหรอครับ?"
เสียงหวานรีบเอ่ยทักเจ้าของฉายา(?) ด้วยรอยยิ้มที่ดูใสซื่อ พร้อมกับดวงตาที่เป็นประกายวิบวับ พอดีกับที่ร่างเล็กเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยใบหน้าอิดโรย
"อือ~ ฉันถูกใช้ให้มาขนของไปเก็บในห้องเก็บของน่ะ"
เจ้าของเรือนผมฟูสีน้ำตาลอ่อนตอบกลับด้วยใบหน้าที่ดูสลึมสลือเหมือนคนอดนอน ก่อนที่จะเดินตัวปลิวไปยังหลังห้อง ร่างเล็กๆที่ดูไม่ค่อยมีเรียวมีแรง พยายามยกลังอันเบ้อเริ่มกับถุงดำใบใหญ่ขึ้นอย่างทุลักทุเล ทำเอาคนมองนึงสงสารจับใจ
เมื่อไม่สามารถทนมองภาพตรงหน้าต่อไปได้ มือขวาผู้ซื่อสัตย์ก็รีบปรี่เข้าไปหาคนตัวเล็กเพื่ออาสายกของเองอย่างกระตือรือร้นทันที
ทำเอาผู้ดูเหตุการณ์อย่างยามาโมโตะต้องส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ เมื่อเห็นคนที่ชอบทำอะไรเกินตัวกำลังพยายามยกลังใบใหญ่ใบนั้นขึ้นมาอย่างเอาเป็นเอาตาย เจ้าตัวจะรู้ไหมนะ ว่าท่าทางแบบนั้นมันก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากสึนะเลยแม้แต่น้อย
ในที่สุดยามาโมโตะก็กลายเป็นอีกคนที่ทนมองไม่ได้ ว่าแล้วเขาตัดสินใจเดินเข้าไปหาเพื่อนทั้งสองที่อยู่หลังห้องทันที
"ให้ฉันถือดีกว่านะ โกคุเทระ"
พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่จะคว้าเอาลังใบยักษ์นั่นมาถือซะเอง เล่นทำเอาโกคุเทระหันมามองอย่างตกใจเล็กน้อย แต่ทันทีที่นัยตาสีสดนั่นมองเห็นหน้าเขา ใบหน้าหวานก็เปลี่ยนมาบึ้งตึงอัตโนมัติ
"แก๊!~ กล้ามาตัดหน้าฉันต่อหน้ารุ่นที่สิบเลยเรอะ!"
นัยตาสีมรกตตวัดขึ้นมองหน้าร่างสูงอย่างไม่พอใจ ก่อนที่จะแหวใส่เขาอย่างเจ็บใจเหมือนคนโดนแย่งบทบาทไป ในขณะที่รอยยิ้มระรื่นยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าของร่างสูงตามเดิม
"เอาน่าๆ ฉันว่านายคงถือลังนั่นไม่ไหวหรอกนะ ทางที่ดีเปลี่ยนมาถือถุงดำอันนั้นดีกว่านะ"
ฉีกยิ้มกว้างๆออกมา พลางแกล้งพูดหยอกล้ออีกฝ่ายเล่นๆ และนั่นยิ่งทำให้ใบหน้าหวานหงิกงอมากกว่าเก่า ร่างบางขบกรามจนเป็นสันนูน ก่อนที่เจ้าตัวจำใจยอมเดินไปหิ้วถุงสีดำใบใหญ่แทนแต่โดยดี ในขณะที่ริมฝีปากบางอ้าบ่นพะงาบๆไม่ขาดสาย
"งั้นพวกฉันไปก่อนนะ สึนะ!"
ยามาโมโตะหันมาบอกเพื่อนตัวน้อยที่พยักหน้ารับหงึกๆด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะเดินยกลังใบใหญ่ไปตามร่างบางที่เดินลากถุงสีดำออกไปจากห้องก่อนหน้านี้แล้วด้วยท่าทางฟึดฟัด
และแล้วประตูห้องเรียนก็ปิดลงดัง 'ปัง!' ทิ้งให้สึนะยืนแกร่วอยู่ในห้องเพียงคนเดียว....................
"เอ๋ แล้วฉันล่ะ?"
.......................................................................
นัยตาคมเหลือบมองคนร่างบางที่เดินหิ้วถุงอยู่ข้างๆเป็นระยะๆ ในขณะที่พวกเขากำลังเดินผ่านบรรยากาศจอแจที่คับคั่งไปด้วยผู้คนภายในอาคารเรียน ที่ต่างก็ยุ่งอยู่กับการเตรียมงานโรงเรียนในวันสุดท้ายก่อนจะถึงเทศกาลคริสมาสต์อีฟ
ใช่.............เพราะงั้นพวกเขาจึงถูกดึงให้เข้าไปช่วยงานด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย
เสียงหวานที่บ่นอยู่ข้างๆหู ไม่ได้ทำให้รู้สึกหงุดหงิดหรือรำคาญเลยซักนิด
ตรงกันข้าม กลับทำให้รู้สึก ชอบที่จะมองดูมันซะมากกว่า..............
และแล้ว... ในเวลาต่อมาเขากับโกคุเทระก็มายืนอยู่หน้าห้องเก็บของภายในตัวโรงยิมที่ไม่มีใครอยู่เลยซักคน แสงไฟสลัวๆส่องลงมาจากเพดานสูงลิ่ว กระทบกับพื้นไม้เงาที่เกาะฝุ่น นี่ไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม ว่าบรรยากาศมันดูโหวงเหวงยังไงชอบกล?
ก็ไม่ใช่คนขี้กลัวหรอกนะ แต่ทางที่ดีเขาคิดว่าควรจะรีบออกจากที่นี่เร็วๆจะดีกว่า...........
.............แน่นอนว่าโกคุเทระก็คิดอย่างงั้นเหมือนกัน
มือบางรีบดันประตูบานพับทั้งสองข้างออกอย่างเต็มแรง ส่งผลให้กลิ่นอับภายในห้องเก็บของโชยเข้ามาในจมูกของทั้งคู่ ร่างบางเป็นคนเดินนำเข้าไปก่อนด้วยท่าทางที่ดูหวาดระแวง ในขณะที่มือบางข้างนึงคอยกระตุกชายเสื้อของเขาให้เดินตามมาอยู่ตลอดเวลา
เห็นใบหน้าหวานที่หันรีหันขวางไปมากับท่าทางที่ดูเกร็งๆของอีกฝ่ายนั่น ก็ทำให้ร่างสูงหลุดขำออกมา ร่างบางจึงหันมาส่งสายตาดุๆให้กับเขา
"เป็นอะไรไปเหรอโกคุเทระ... รึว่านายไม่ถูกกับความมืด?"
แกล้งถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงฟังดูกวนประสาทหลังจากที่คิดเองเออเองซะเสร็จสรรพ และนั่นก็ทำให้เสียงหวานรีบสวนกลับทันที
"ฉ...ฉันไม่ได้กลัวซะหน่อย ไอ้บ้า!"
แต่ถึงอย่างนั้นเสียงที่ตอบมากลับฟังดูตะกุกตะกักผิดสังเกต มิหนำซ้ำมือบางยังกำชายเสื้อของเขาแน่นไม่ยอมปล่อยอีกต่างหาก ปฏิกริยาแบบนี้ใครดูก็รู้ว่าโกหกชัดๆ.............
"ไม่กลัวๆก็ได้ อ่า...พอดีฉันจะวางของน่ะ ยังไงนายช่วยปล่อยเสื้อฉันก่อนนะ"
ยามาโมโตะพูดติดตลกแบบขอไปที ยังไงก็ขอให้เขาได้วางกล่องก่อนเถอะ ถืออยู่อย่างนี้นานๆมันก็หนักเหมือนกันนา...........
ดูเหมือนว่าคนร่างบางจะเพิ่งรู้ตัว ใบหน้าน่ารักขึ้นสีระเรื่อ ก่อนที่โกคุเทระจะร้องโวยวาย พร้อมๆกับผลักตัวเขาออกไปห่างๆ ส่งผลให้คนตัวเล็กเซไปชนเข้ากับกองสัมภาระที่วางอยู่มุมห้องเล็กน้อย
ได้ยินเสียงสบถเบาๆ มือบางขว้างถุงสีดำอันเบาขึ้นไปด้านบนของกองสัมภาระนั่นเป็นการระบายอารมณ์ พอดีกับที่เขาวางกล่องใบใหญ่ลงพื้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
นัยตาสีเปลือกไม้หันมามองท่าทางเอาเรื่องของอีกคน ใบหน้าหวานตวาดด่าเขาไม่ยอมหยุดในขณะที่โหนกแก้มขาวยังคงเจือด้วยสีชมพูอ่อนๆ ทำเอาคนมองอดที่จะหัวเราะออกมาให้กับท่าทางน่าเอ็นดูนั้นไม่ได้
แต่แล้ว........ จู่ๆร่างสูงก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างเข้า!?
ยามาโมโตะเพ่งมองดูบรรดากล่องใส่ของเล็กใหญ่ ที่เรียงรายกันสูงเท่าภูเขาตรงบริเวณที่โกคุเทระยืนอยู่ มันค่อยๆขยับเอียงลงมาทีละนิดๆ.................
จนกระทั่ง..................!!!
"โกคุเทระ ระวัง!!!"
คนฟังทำหน้าสงสัย เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกจากร่างสูง ไม่เข้าใจว่าเขาควรจะต้องระวังอะไร?
ยิ่งเห็นยามาโมโตะที่วิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ก็ยิ่งนึงสงสัยเข้าไปใหญ่
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามอีกฝ่ายออกไปว่า 'มีอะไร?' ร่างบางก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่หล่นลงมากองตรงขาตัวเอง
มันคือ................
ถุงดำ........???
..............เท่าที่จำได้เขาโยนไอ้ถุงบ้านี่ขึ้นไปข้างบนแล้วนี่ ทำไมถึง...?
"รีบออกมาจากครงนั้นเร็ว!!!"
ร่างสูงร้องตะโกนเรียกเขาเป็นบ้าเป็นหลัง แต่โชคร้ายที่ร่างบางไม่ได้สนใจฟังเสียงที่ร่างสูงพูดเลยแม้แต่น้อย
โกคุเทระค่อยๆก้มลงเก็บถุงใบนั้นขึ้นมา ในขณะที่ตั้งท่าจะโยนถุงสีดำขึ้นไปข้างบนใหม่นั้นเอง..................
นัยตาสีมรกตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ ทันทีที่เขาแหงนหน้าขึ้นมองข้างบนหัวตัวเอง ตอนนี้...ไอ้กองภูเขาสัมภาระนั่น มันกำลังจะถล่มลงมาทับตัวเขาอยู่แล้ว!!!
คนร่างบางทำอะไรไม่ถูก ได้แต่หลับตาปี๋พร้อมกับมือบางทั้งสองข้างที่ยกขึ้นมาป้องหัวตัวเองตามสัญชาตญาณ
..................แล้วในหัวของเขาก็กลายเป็นสีขาวโพลน...
"โครม! ตุบๆๆๆ!"
เสียงข้าวของที่หล่นลงมากระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น จนโกคุเทระรู้สึกได้ว่ามันกองอยู่รอบๆตัวเอง แต่ก็นึกแปลกใจอยู่เล็กน้อย
ทั้งๆที่โดนของพวกนั้นถล่มลงมาทับ แต่ทำไมถึงไม่ยักจะเจ็บเลยซักนิด.........
คิดแล้วเปลือกตาบางก็ค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ เมื่อรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่อยู่ล้อมรอบตัว ได้กลิ่นคาวเลือดติดอยู่ที่ปลายจมูก ก่อนที่จะรู้สึกเหมือนมีหยดน้ำอะไรบางอย่างหยดลงมากระทบตรงข้างแก้ม
มองเห็นเงาลางๆของใครบางคนที่โอบกอดเขาอยู่
และทันทีที่ภาพตรงหน้าแจ่มชัดขึ้น เรื่องทุกๆอย่างก็ดูเหมือนจะปะติดปะต่อเข้าด้วยกันหมด เมื่อเขาพบว่าไอ้คนที่เอาตัวเข้ามาบังเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกซะจาก.........................
"ไอ้บ้า...เบสบอล...!"
ริมฝีปากบางเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ รู้สึกใจคอไม่ดียังไงชอบกล ก่อนที่โกคุเทระจะสังเกตเห็นเลือดสีแดงสดที่ค่อยๆไหลอาบแก้มของอีกฝ่าย ก็ทำเอานัยตาสีมรกตต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจอีกครั้ง
"เลือด...?"
เอื้อนเอ่ยคำพูดออกมาอย่างยากเย็น มือขาวที่สั่นเทาค่อยๆเอื้อมไปแตะใบหน้าด้านข้างของร่างสูง นัยตาสีมรกตที่ดูสั่นไหวเล็กน้อยจ้องมองใบหน้าของคนที่เข้ามาช่วยด้วยอารมณ์หลากหลาย
.........หงุดหงิด.....สับสน......โกรธ.......
..................อันที่จริง.....เขาก็แค่......
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
..................เป็นห่วง........
แต่ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้นนะ!!!
แอบสังเกตเห็นเสี้ยวหน้าที่ดูทรมานของร่างสูง นึกก่นด่าอีกฝ่ายอยู่ในใจ ความจริงก็ไม่เห็นจะต้องเข้ามาช่วยเขาเลย แค่โดนของหล่นลงมาทับแค่นี้เขาไม่เป็นไรหรอกน่า.................
อยากจะต่อว่าในความงี่เง่าของร่างสูง แต่ตอนนี้ก็ทำได้แค่ค่อยๆพยุงตัวของยามาโมโตะขึ้นจากไอ้กองของนรกพวกนี้ก็เท่านั้น
เหลือบเห็นใบหน้าคมที่ทำเป็นฝืนยิ้ม ก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่
"ไหวรึเปล่า?"
เสียงหวานถามห้วนๆแต่เจือด้วยความเป็นห่วง ในขณะที่พาตัวของร่างสูงออกจากห้องเก็บของบ้าๆนี่อย่างทุลักทุเล ไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตนี้จะได้ใช้คำพูดแบบนี้กับมนุษย์บ้าเบสบอลงี่เง่านี่
"ไหวสิ..."
แต่อีกคนกลับตอบออกมาแบบไม่ต้องคิดพร้อมรอยยิ้ม ทั้งๆที่เลือดยังไหลอาบข้างแก้มไม่ยอมหยุด จนเขาอดหมั่นไส้ไม่ได้
...................โกหกกันชัดๆ!
ทันใดนั้นเอง ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินออกจากห้องเก็บของ จู่ๆบานพับของประตูทั้งสองข้างก็ปิดลงซะอย่างงั้น........?
"ปัง!"
เสียงปิดประตูดังก้องไปทั่วห้องเก็บของท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ ทิ้งให้ร่างสองร่างยืนเก้ออยู่หน้าประตู โกคุเทระยิ้มเย็นๆออกมา ก่อนที่ร่างบางจะตรงไปเขย่าประตูอย่างบ้าคลั่ง
"ทำไมมันถึงเปิดไม่ออกซักทีเนี้ย!"
มือบางทั้งทุบทั้งตีก็แล้ว แต่ประตูบานพับเหล็กก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเปิดออกแต่อย่างใด
"นี่....นายไม่รู้เหรอ ว่าประตูนี่มันเป็นแบบล๊อคอัตโนมัติน่ะ.........."
ทำเอายามาโมโตะที่นั่งดูอยู่นาน จึงหันมาพูดกับโกคุเทระที่รุมเตะประตูไม่ยอมลดละอย่างอ่อนแรง และแน่นอนคนร่างบางหันมามองร่างสูงแทบจะไม่เชื่อสายตา
"ห๊า!? ไม่จริงงงงงงงงงงงง!!!~"
ร้องโหยหวนเหมือนคนใจจะขาด แทบอยากจะหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด
........นี่หมายความว่าเขาจะต้องติดอยู่ในที่บ้าๆนี่กับไอ้บ้าเบสบอลสองต่อสองน่ะเหรอ!!!?
นัยตาคมเหลือบมองใบหน้าหวานระยะประชิดท่ามกลางความมืดสลัว เห็นนัยตาสีมรกตที่จ้องมาบนแผลของเขาด้วยความเป็นห่วง ในขณะที่มือบางที่กำผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าเข้มกำลังยกขึ้นมาซับเลือดบนใบหน้าของร่างสูงอย่างแผ่วเบา
มองใบหน้าสวยอย่างหลงใหล ก่อนที่ริมฝีปากจะคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
.......................นี่เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหม???
"เจ็บมากไหม ไอ้บ้า...?"
เสียงหวานถามขึ้นอย่างห่วงใย พร้อมกับนัยตาสีมรกตที่ช้อนขึ้นมองอีกฝ่าย เล่นทำเอายามาโมโตะแทบจะหายใจผิดจังหวะเลยทีเดียว
ให้ตายสิ......... ตอนนี้โกคุเทระน่ารักชะมัดเลย..........!
"ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้สบายมาก"
แกล้งโม้กลับไปพร้อมรอยยิ้มเนียนๆ ทั้งๆที่ในความเป็นจริงแล้วเจ็บแผลแทบใจจะขาด แต่ก็คิดว่ามันคงคุ้มที่ทำให้อีกฝ่ายสบายใจได้
แต่.............
"หึ! อย่ามาทำเป็นปากเก่งไปหน่อยเลยน่า!"
ตรงกันข้าม คนตัวเล็กกว่ากลับพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ ใบหน้าหวานที่งอง้ำจ้องมองร่างสูงที่พูดโกหกคำโต ก่อนที่จะจงใจกดผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดลงไปบนแผลของยามาโมโตะเต็มแรง ทำเอาคนที่โกหกร้องโอดโอยขึ้นมาอย่างน่าสงสารทันที
น่าหงุดหงิดชะมัด! นึกว่าเขาไม่รู้รึไง ว่าไอ้บ้างี่เง่ากำลังหรอกเขาอยู่............
"โกคุเทระอ่ะ ใจร้าย~"
เจ้าของคำพูดทำเป็นร้องงอแงออกมาอย่างน่าหมั่นไส้ ใบหน้าคมแกล้งเบะน้ำตา ก่อนที่ร่างสูงจะช้อนมองอีกฝ่ายด้วยแววตาใสซื่อ ดูแล้วไม่น่าสงสารเลยซักนิด
แทนที่จะได้ฟังเสียงโวยวายกลับมา แต่สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเพียงความเงียบเชียบและบรรยากาศที่ดูวังเวงภายในห้องเก็บของเท่านั้น
รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของโกคุเทระ นัยตาสีเปลือกไม้จึงค่อยๆเหลือบมองร่างบางที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่ข้างๆตัวเองอย่างแปลกใจ
"โกคุ..."
"ทีหลัง...แกห้ามทำอะไรบ้าๆแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม!?"
ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงหวานก็ชิงพูดขึ้นมาซะก่อน ใบหน้าหวานค่อยๆเงยขึ้นมองอีกฝ่าย นัยตาสีมรกตที่เขาแอบมองมาไม่รู้ต่อกี่ครั้งแล้วกลับดูสั่นไหวแปลกๆ
ทำเอารอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม จะกลั้นยิ้มยังไงไหว ในเมื่อความดีใจมันมากจนแทบจะล้นทะลักออกมาอยู่แล้ว
จะให้คิดเป็นอะไรไปได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่.........................
"...เป็นห่วงฉันด้วยเหรอ?"
แกล้งล้ออีกฝ่ายเล่นๆ ในขณะที่ริมฝีปากหนาส่งรอยยิ้มจริงใจไปให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ
"จ...จะบ้าเหรอ! ฉันไม่ได้ห่วงซักหน่อย ไอ้บ้า..."
รีบตวาดใส่อีกฝ่ายอัตในมัติ ก่อนที่มือบางจะคว้างผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดใส่หน้าของร่างสูง หากแต่คำพูดเกรี้ยวกราดและการกระทำกลับขัดกับใบหน้าหวานที่แดงซ่านผิดปกติ จึงทำให้ยามาโมโตะยิ้มกว้างออกมาได้ไม่ยาก
โกคุเทระรีบสะบัดหันหน้าหนีคนข้างๆที่กำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เสียงหวานสบถด่าเขาเป็นระยะๆ ทั้งๆใบหูขาวกลับกลายเป็นสีแดงเข้ม
ความเงียบโรยตัวปกคลุมพวกเขาอีกครั้ง ยังไม่มีใครเดินผ่านมาแถวนี้เลยซักคน
สงสัยว่าคงจะติดอยู่ในนี้อีกนาน.......................
ยามาโมโตะชำเลืองมองคนร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ แสงไฟสลัวๆทำให้มองเห็นริมฝีปากสีเชอร์รี่ที่บ่นอุบอิบจับใจความไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าขาวนวลที่ล้อมรอบด้วยกรอบสีเงินเป็นประกาย แก้มใสสีชมพูระเรื่อ เหมือนมีแรงดึงดูด ทำให้เขาขยับตัวเข้าไปหาร่างบางมากขึ้นๆ โดยไม่รู้ตัว
ก้มลงมองมือบางที่วางอยู่ข้างลำตัว
เพียงแค่นั้น ร่างกายก็เหมือนถูกควบคุมด้วยอะไรบางอย่าง
มือใหญ่กว่าค่อยๆเคลื่อนเข้าไปใกล้ๆมือบางอย่างเก้ๆกังๆ ทั้งๆที่ตัวเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งใจจะทำอะไรกันแน่
ระยะห่างค่อยๆหดลงเรื่อยๆ...................
เหยียดยิ้มออกมาในความมืด ทั้งๆทีมือหนายังคงสั่นไม่หยุด
อยากจะตะโกนด่าตัวเองเสียตั้งแต่ตอนนี้ ช่างทำอะไรที่ไม่เหมาะสมกับตัวเองเลยจริงๆ
และ............. ก่อนที่มือใหญ่จะสัมผัสกับมือเล็กๆของร่างบาง ใบหน้าหวานก็หันมามองใบหน้าหล่อคมอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เล่นทำเอายามาโมโตะใจหายหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบชักมือที่เกือบจะสัมผัสกับมือเล็กนั่นออกด้วยความไวแสง เปลี่ยนมาทำทีเกาท้ายทอยแก้เก้อแทน
...............น่าตลกชะมัด
ทำไมเขาต้องทำอะไรหลบๆซ่อนแบบนี้ด้วย?....................
แอบสมเพชตัวเองอยู่ในใจ ใขขณะที่นัยตาสีมรกตกำลังกรอกไปมา ใบหน้าหวานดูเลิ่กลั่กผิดปกติ จนเขานึกขำท่าทางกระอักกระกวนไม่สมเป็นโกคุเทระ
"มีอะไรเหรอ โกคุเทระ"
ถามอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มละไม แต่ดูเหมือนกับว่าร่างบางจะยิ่งมีสีหน้าลำบากใจมากกว่าเก่า
ริมฝีปากบางเม้มติดกันเป็นเส้นตรง มือบางค่อยๆเอื้อมมาลูบรอยเลือดที่เริ่มจะแข็งตัวตรงข้างแก้มของเขา ก่อนที่จะ..............
"ขะ...ขอโทษ"
เอื้อนเอ่ยคำพูดคำนึงออกมาอย่างแผ่วเบา สีหน้าหวานเหมือนคนสำนึกผิด ไม่เหมือนโกคุเทระที่เขาเคยรู้จัก
คนฟังแทบตกใจถึงขีดสุด หัวสมองที่ไม่เคยคิดอะไรนอกจากเบสบอลไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ร่างบางต้องการจะสื่อ มันหมายถึงอะไร จึงได้แต่จ้องมองดวงตาคู่นั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
"ก็...เพราะแกมาช่วยฉัน ก็เลยได้แผลบนหัวนี่มาด้วย..."
คนตัวเล็กกว่าพูดเสียงอ่อยๆ นัยตาคู่สวยคู่นั้นหลุบต่ำลง ใบหน้าหวานก้มงุดจนไหมสีเงินลงมาปรกหน้าทั้งสองข้าง
อ๋อ~ เพราะเรื่องแค่นี้เองน่ะเหรอ ที่ทำให้เจ้าคนน่ารักรู้สึกผิดขนาดนี้....................
ให้ตายสิ....เห็นอีท่านี้แล้ว ใครมันจะไปโกรธลงล่ะ
ตรงกันข้าม มันรู้สึกดีใจมากกว่าซะด้วยซ้ำ...................
ยามาโมโตะอมยิ้มน้อยๆ เช่นเดียวกับบางสิ่งบางอย่างที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นจากส่วนลึกของหัวใจ
ว่าแล้วมือสากก็เอื้อมไปจับมือบางเบาๆ ทำเอาคนที่เอาแต่ก้มหน้าสะดุ้งโหยง ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเงยขึ้นมาสบตากับดวงตาสีน้ำตาลของเขา
จ้องลึกลงไปในลึกลงไปในนัยตาสีมรกตนั้น พยายามส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกักเก็บเอาไว้ในใจมาเนิ่นนานให้อีกฝ่ายรับรู้ ในขณะที่มือหนาก็ค่อยๆไล้เรือนผมนุ่มสีเงินของร่างบางเล่น
..............ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเข้าใจ ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน
..............ตอนนี้เขาคิดว่าเขารู้แล้ว
ความจริงแล้ว...........................
มันคือ..........................................
................................
คิดแล้วรอยยิ้มกว้างก็ผุดบนใบหน้าคม มือหนาจับปอยผมสีเงินทั้งสองข้างทัดหลังใบหูขาว ค่อยๆลูบพวงแก้มนิ่มที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างทะนุถนอม ก่อนที่จะเคลี่ยนใบหน้าเข้าไปใกล้กับอีกฝ่ายเรื่อยๆ..................
คลี่ยิ้มออกมาบางๆ เช่นเดียวกับคำพูดที่ออกมาจากใจจริง
"แค่นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"
"ยามา...โมโตะ..."
ชั่ววินาทีที่รู้สึกเหมือนกับว่าความอบอุ่นมันซึมซับเข้ามาในหัวใจดวงนี้
เพียงแค่มองเห็นรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่ยามาโมโตะส่งมาให้ ใจของเขามันก็เต้นรัวถี่มากขึ้น ถ้าใบหน้าคมขยับเข้ามาใกล้กันมากกว่านี้ ตัวเขาอาจจะละลายหายไปซะตั้งแต่ตอนนี้เลยก็ได้
ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ ว่าตอนนี้ใบหน้ามันแดงขนาดไหนแล้ว
นัยตาคมจ้องมองใบหน้าของคนน่ารักในระยะประชิดอย่างหลงใหล ดวงตาสีมรกตเป็นประกายดูวูบไหวเมื่อสบสายตากับเขาอีกครั้ง ริมฝีปากสีสดค่อยๆเผยอขึ้นเล็กน้อย เช่นเดียวกับแพขนตาสีอ่อนคู่นั้นที่ปรือปิดลงราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
เสียงรัวดังของหัวใจที่แยกไม่ออกว่าเป็นของใคร ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบงัน
รู้ตัวอีกที............ใบหน้าคมก็โน้มเข้าไปใกล้กันกับอีกฝ่าย จนลมหายใจอุ่นรวยรินอยู่ตรงปลายจมูกซะแล้ว
และในเวลาต่อมา....................................
ริมฝีปากของเขาก็ทาบลงบนริมฝีปากอันอ่อนนุ่มนั้น
TBC 大好きから [daisukikara] IV......................................................
จบแล้วววววววววววววววววว อีกตอนนึง (ปาดเหงื่อ)
รู้สึกกลัวๆ ดองเอาไว้นานแล้วเพราะไม่มีเวลาเอามาลง จะมีคนอ่านอยู่รึเปล่าเนี้ย (เดิมทีก็ยิ่งไม่ค่อยมีอยู่ด้วยสิ~)
เรื่องนั้นช่างเถอะค่ะ
เอาเป็นว่า ตอนหน้าที่ใกล้จะถึงนี้จะเป็นตอนสุดท้ายยยยยยยยยย!!!
ยังไงก็ช่วยติดตามและติชมกันด้วยนะค้ะ
(ก้มหัวปักพื้น) ขอบคุณค่า!!!
TALK
TWINs : ตกหลุมรักกันแล้ว? อันนี้ก็ยังไม่รู้แน่ชัดนะค้ะ
555 ถ้าอยากรู้ก็ต้องติดตามค่ะ ^ ^
ขอบคุณค่า!~
SoRihl : เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งค่ะ 8059 ต้องใสๆถึงจะดี แต่ถ้าเรทด้วยก็สุดยอดค่ะ 555
พิมพ์ตั้งแต่ตอนไหนเนี้ย เอาไว้เดี๋ยวจะแก้ล่ะกันค่ะ =w=''
ขอบคุณมากๆค่า~
Roku-san : โรคุซางงงงงง เค้าเห็นในข้อความแล้วแหละ ขอโทษที่ไม่ได้ตอบนะค้ะ
เพราะไม่ได้แวะเข้า exteen เลย รับรองค่ะเดี๋ยวจะแวะไปส่องบล๊อกแน่ๆค่ะ (ฮา)
ตอนสองสั้นก็เลยแต่งชดเชยตอนที่สามแทนล้ะกัน คิดว่าตอนนี้ก็ยาวนะ(รึเปล่า?)
เอาเป็นว่าขอบคุณค่า~
Cartoon~AholiC : 555 ยามะคงจะไปปรึกษาเรื่องความรักกับพ่อจริงๆแหละค่ะ
จขบ.ก็คิดอยู่เหมือนกันว่ายามะมันเอ๋อ แถมยังซื่อบื้อ(?) <โดนดาบแทง
ไม่รู้สิค้ะ ถ้าเป็นไปได้จขบ.อยากจะแต่งฟิคที่ยามะดาร์กดูมั่ง
เพราะความจริงแล้วจขบ.ชอบยามะแบบดาร์ก(หื่น)มากที่สุดค่ะ
กร๊ากกกกกกกก! เผยธาตุแท้ออกมาแล้วววววว
ขอบคุณค่ะ แล้วก็ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดตรงไหนก็แนะนำได้นะค้ะ
เพราะ จขบ.ก็ไม่ได้แต่งเก่งอะไรมากมาย รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองยังต้องฝึกอีก
เยอะเลยแหละค่ะ
ขอบคุณทุกเม้นค่ะ.........................
ปล. คนที่ประสบภัยจากน้ำท่วมยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะค้ะ สู้สู้!!!
บ้านจขบ.ก็เกือบจะโดนเหมือนกัน แฮะๆ
edit @ 14 Oct 2011 18:07:18 by tsun-tsun
edit @ 14 Oct 2011 18:08:00 by tsun-tsun
